Wilma en Jasmyn is twee televisie sjefs en glanspersoonlikhede. Albei is legendes van die bedryf, maar hul sterre is aan die verskiet. In ‘n poging om hul loopbane ‘n hupstoot te gee het hul agente ‘n briljante plan, laat hul saam ‘n kookprogram aanbied. Enigste probleem, hul haat mekaar, maar hul haat hul tanende gewildheid selfs meer, so waar daar ‘n wil is, is daar ‘n weg en in die geval twee ystere wille, en een smalle weg. Cameron, die regisseur, is die een in die spervuur as die divas se geveinsde gemoedelikheid begin verdwyn soos die program vorder.

10 Comprop Sq, Henry Vos Close, Asla Business Park, Strand, Cape Town
 073.215.2290

The post Op die planke by “The Drama Factory” appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

Die gesprek word gelei deur een van Marinda se hartsmense, Ingrid Jones, en Ingrid vra lekker vrae
sodat vrae-tyd na die tyd amper-amper oorbodig is. Ek deel ‘n paar van die vrae wat ek interessant
gevind het.

IJ: Jy het verwag hier gaan 10 mense wees en nou is hier ‘n 100? Hoekom dink jy kom mense?
ME: Ek dink hulle kom luister na my, want hulle kan nie kook nie. Saam met loadshedding is dit
seker die beste manier kos te maak.

IJ: Ek kyk nou een van jou vorige boeke: Maklik met Marinda. Dink jy dat mense boeke te
gekompliseerd maak en dat joune verkoop omdat dit so maklik is?
ME: Ek is nie op die A-list van publieke figure nie. Hoekom nie? Want my mark is die man in die
straat: die man wat by Checkers en ander kettingwinkels koop, die man wat Huisgenoot en die Kuier
tydskrif lees en wat saam met my in die Vallei rondloop. My aspirasie is nooit om gesofistikeerde kos
met produkte te skep wat jy by Takealot moet bestel nie. My produkte waarmee ek kook moet
beskikbaar wees in jou kas en maklik verkrygbaar by die plaaslike supermark. Ek dink my boeke is
toeganklik vir die deursnee massa-mark wat kook en eet soos normale mense.

IJ: Hoe het jy besluit wat gaan hier in jou boek wees?
ME: Wat die boek interessant maak dink ek, is … normaalweg het jy ‘n boek met voorgeregte,
hoofgeregte en nageregte (en by the way daar agter staan ‘n nagereg: Hasiepoep. Het julle al
hasiepoep geeeet? Lekker, ne?) Ek het nie ‘n boek met daardie indeling gemaak nie. Ek het dit so
gemaak dat as jy jou kas oopmaak en sien jy het baked beans, dan gaan jy en kyk wat kan ek maak
met die blikkie in my kas, bv. Baked beans, kondensmelk, ens.

IJ: Wat moet ek koop of aanhou om my spens vol te hou met die basiese goed wat mens nodig
het?
ME: Voor in die boek is ‘n hoofstuk waar ek aanbeveel wat die basiese goed is wat jy moet
aanhou in jou spens.

“Mense het ook die idee dat blikkies en pakkies is vaal kos. Ek het spesifiek die boek gemaak om te
wys dat blikkies en pakkies kan fleurig wees en dat jy vir iemand ‘n mossel sop voorsit – vir van die
grandste mense.” – Marinda Engelbrecht

IJ: In die beplanning van jou boek, het jy gaan kyk na hierdie goed soos MSG, gluten en al daai
goeters?
ME: Glad nie. Nee, dit was vir my glad belangrik nie, want die meeste geblikte voedsel het dit nie
in nie. Ek dink die meeste mense lees nooit wat op hulle pakkie staan nie. Die goed wat in ‘n blikkie
in is, kan ek jou waarborg is net so gesond soos vars produkte. Wanneer daar goed soos voedsel
kleursel bykom soos jellie, koeldrank, lekkers ens dan moet jy jou labels lees.

“Mense vra gewoonlik hoe skryf ek ‘n resep? Ek vat letterlik bv ‘n blikkie tamatiesmoor uit die kas. Dan kyk ek nou vir haar so. Dan dink ek wat gaan ek nou met jou maak? Ek dink drie-dimensioneel en sien hoe dit sou lyk as dit klaar is en dan skryf ek die resep met wat ek dink daar in moet wees. Ek kan al in my kop dink hoe dit kan proe. Ek erken nou vanaand: ek het al resepte geskryf wat ek nog nooit gemaak het nie. My resepte gaan na iemand toe wat dit alles uittoets en ek proe tot ek dink dit proe reg. Elke resep in my boek is duidelik geproe en beproef.” – Marinda Engelbrecht

IJ: Blikkies en pakkies – kook jy met wyn? Want dan moet dooswyn hier in kom.
ME: In die Voorwoord staan daar duidelik: Moenie van dooswyn vergeet nie. Weet julle, mense trek hulle neus op vir dooswyn, maar na die tweede glas proe alles dieselfde. Ek kook graag met wyn. Die grootste fout wat mense maak as dat hulle nie die wyn laat uitkook nie. Daai alkohol, sterk wyn smaak moet uitkook. By the way, ouens, die lekkerste oxtail wat ek al gemaak het, was met ‘n bottel Old Brown Sherry, wat ek van die begin af ingegooi het. Dus, gaan groot met dooswyn!

Toe Ingrid haar vra of sy dink die pad na ‘n man se hart loop deur sy ma, sê sy onomwonde: “Is jy mal? Dis veel laer!”

Dit was ‘n heerlike aand gevul met humor en lag wat mens moeilik op papier kan uitdruk. Mens moes maar self daar gewees het om die samehorigheid en die atmosfeer te kon beleef. There is just
no words to make you feel what I felt last night!!

Marinda kook met blikkies en pakkies is die ideale boek vir studente en mense wat kampeer. Al haar
resepte kan op ‘n stoof, en ook in ‘n mikrogolf of airfryer gemaak word.
Die wonderboek is uitgegee deur NB Uitgewers en soos Marinda Engelbrecht tereg sê: hulle is haar
mense en sy wil haar boek by niemand anders uitgee nie!!

Marinda kook met blikkies en pakkies (ISBN 9780798182966) is te koop by: Exclusive Books en Bargain Books, asook aanlyn by Takealot en Loot.
Dankie aan NB Uitgewers en Exclusive Books Tygervallei vir die uitnodiging na Marinda kook met blikkies
en pakkies se bekendstelling.

Foto krediete: Eben Pienaar, Bemarking, NB Uitgewers

The post Moenie die dooswyn vergeet nie! appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

Ons het ‘n hiking trip gereël omdat ons Julie die Vis gaan stap. Die een klomp het Vrydagaand op die plaas in ‘n ou bus gaan slaap (base camp) en 3 van ons het Saterdagoggend baie opgewonde om 6h00 vertrek om by hulle aan te sluit. Foto’s is geneem van ons 13 wat gaan hike. Ons het goed begin, maar toe raak dit bebos. Daar is orals land marks wat ons moet volg . Ons is oppad na ‘n grot toe waar ons gaan oorslaap en dit is so 7km. Ek vra toe wat doen ons dan vir die res van die dag in die berg?

READ MORE Silwerfontein Hiking Trail

Hiermee dus die res van die dag …

Wel, ons het begin berg en kranse klim. Muriel herstel van ‘n enkel operasie.  René het hoogte vrees en ‘n hart kondisie. Ek deel later pilletjies uit, want almal is in ‘n toestand. Teen 12h00 het ons nog net 2.5 km gedoen en ons klim en klouter net al hoër. Selfs ek wil nie eens teen die nou randjies af kyk nie.

Toe begin die wind waai wat voel soos 500km ‘n uur. Jy gryp aan takke en bosse om nie af gewaai te word. Nou en dan gil iemand. Nêrens is daar ‘n plat stuk waar ons kan sit en rus om te eet nie. Ons het een maal almal teen ‘n skuinste gesit en eet toe energy bars.

Toe besluit die gesoute hikers ons is te stadig en loop vir ons weg. Die een couple het soms op seker punte vir ons gewag om te kyk of ons vyf stadiges okay is en dan is hulle weer vort. 15h00 kom ons by ‘n spot waar ons nie ‘n idee het waarheen nie en die wind slinger ons rond.

Toe bel Angelo die resque om ‘n helikopter te stuur, maar die wind was te erg en hy kan nêrens land nie. Hulle wil toe ‘n 4×4 stuur, maar hulle kan nie daar ry nie. Toe sê hulle ons moet aansukkel grot toe – die grot wat ons nie kry nie. Na ‘n paar oproepe na die ander klomp kry ons teen omtrent 18h00 die grot.

Raai wie kom ontmoet ons daar?! Die resque team het besluit hulle kom kyk of ons okay is. Hulle het van waar hulle parkeer het 40 min geklim. Ons sê toe ons gaan saam met hulle terug. Ons moes gou maak, want die son begin sak. Ons het 1 ½ uur lank afgeklim met ongelooflike support en liefde van die resque team. Dit was 2 uur se ry terug na die base camp waar ons karre is. Elke spier is seer en ek is uit mekaar gekrap.

Needless to say – NOOIT OOIT WEER NIE. Ek het Julie se Vis stap gekanselleer!

NABETRAGTING – Vir baie van ons groep was die stap ‘n eerste ervaring en dit het die meeste van ons afgesit om weer te gaan stap. Die stap word geadverteer, maar daar is geen verdere leiding gegee oor die roete en wat ons alles benodig nie. Al wat voor die stap vir ons gesê was is dat die takke ons gaan krap. Die ervare stappers het ook die res van ons agtergelaat en ek persoonlik dink dit was uiters onverantwoordelik hanteer.

Dit lyk na ‘n lieflike staproete, maar soos wat ons gesukkel het was dit glad nie genotvol vir ons nie en ons het niks van die mooi scenery gesien nie.

The post Silwerfontein staproete – ja of nee? appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

Sjoe! Waar begin ek? Eerstens, was dit heerlik om sewe van die sewe-en-twintig skrywers van Vrydagaand te ontmoet by Durbanville Biblioteek. Ek het natuurlik toe ek tuiskom besluit om eers die sewe skrywers se stories te lees voordat ek begin skryf oor vanaand. Dit is een en almal ongelooflike stories en daar is nog twintig oor om te lees! Dit is een van daardie boeke wat jy weer en weer sal lees!

Ek het al iets van die meeste van die skrywers gelees, maar dit was lekker om te hoor hoe elkeen ietsie vertel van waar háár storie vandaan kom.  Almal is dit eens: elke storie begin met of het ‘n tikkie waarheid in, en dan lieg hulle heerlik verder om die storie te plooi soos hulle dit graag sou wou hê!

Die eerste verhaal in Vrydagaand is Die antwoord deur Juanita Aggenbach. Sy skryf gewoonlik meer tematiese boeke en het al spesifiek een oor aanneming geskryf. Sy geniet egter die skryf van kortverhale. Juanita het ‘n indrukwekkende CV met ‘n paar Honneurs grade in Sielkunde en ook een in Kriminologie.

Dr Malene Breytenbach het net so ‘n indrukwekkende CV en ek kon beswaarlik by bly met notas neem. Sy het al meer as 50 titels die lig laat sien. Sy skryf deesdae voltyds en haar kortverhaal Vat so, Katvis is baie eietyds omdat katvissing iets is wat deesdae al hoe meer gebeur oor verskeie sosiale media netwerke vanaf Facebook, speletjie toeps en selfs afspraak webtuistes. Ek self het al ‘n keer of wat met so iemand te doen gehad en daaroor geskryf op my blog. Vat so, Katvis speel af in Rusland. Buiten al Malene se prestasies is sy ook ‘n berese vrou.

Alta Cloete is ook ‘n bekende naam onder Romanza-lesers. Sy het ‘n graad in Biblioteekkunde, asook ‘n HOD in Pre-primêre onderwys. Haar skryfloopbaan het begin met die skryf van kortverhale waarvan meer as 50 reeds in verskeie tydskrifte en boeke verskyn het. Sy het al meer as 30 romanses geskryf. Kortverhale bekoor haar omdat elke woord tel. Dinge kan vinniger gebeur en dit werk vir haar met haar kort aandagspan. (Dit klink beslis na ‘n beter opsie vir my kort aandagspan ook – die skryf van kortverhale.)  Ons almal sal ons kan vereenselwig met haar kortverhaal, Skelm-stapper. Dit speel af gedurende die beginstadium van inperking en ek seker daarvan die naam sê alles, want ons almal het begeer om net soms by die huis uit te kom – veral dié mense wat alleen was tydens inperking.

Trisa Hugo is ‘n gastehuis-eienaar en ‘n hipno-terapeut. Sy bedryf ook die Boekemakranka Facebook blad en daar is gedurende inperkings tyd heelwat boek gesprekke gedoen. Sy sê sy skryf moeilik oor die liefde, maar makliker oor moeilikheid. Sy kry drome en visioene en skryf graag daaroor.  Haar verhaal, Die erfgenaam, handel oor ‘n droom wat sy oor ‘n lang tydperk gereeld gekry het. Totdat sy en haar man eendag deur Swellendam ry en sy die huis sien waarvan sy gedroom het. Hulle kon met iemand oor die huis en sy geskiedenis gesels en so is Die erfgenaam gebore en nadat sy by die huis was, het die drome oor die huis ook opgehou. ‘n Fassinerende storie!

Felicia Snyman het ‘n LLB-graad, asook ‘n M-graad in Handelsreg. Sy is ook ‘n Ondernemingsreddings-konsultant! Balansstaat van die liefde is haar en haar man se liefdesverhaal.  Die kortverhaal was vir haar moeilik, want soos sy sê in haar beroep hou hulle van dinge lank uitrek. Sy moes dus heelwat sny aan haar verhaal om dit ingepas te kry vir ‘n kortverhaal. Ek dink sy het haar goed van haar taak gekwyt deur dit wat sy vertel in Balansstaat van die liefde. ‘n Mens kry nie die gevoel dat daar iets uitgelaat is nie.  Ek sien beslis uit daarna om meer van Felicia se skryfwerk te lees in die toekoms.

Nanette van Rooyen is ‘n bekende naam in skryf-kringe en ek moet bieg dat ek bitter min van haar werk gelees het, maar dat ek beslis gaan probeer om my kloutjies om meer van haar boeke te lê. Sy het al verskeie pryse gewen. Vrydagaand is haar verhaal en ook die titel van die kortverhaal boek. Ek het nog gewik en weeg of ek nou kon bekostig om oor my begroting te gaan, maar toe Nanette ‘n deel voorlees uit Vrydagaand, toe is ek hoek, lyn en sinker gevang! Sy begin met ‘n paar rafels in die realiteit en lieg dan lekker verder. Die karakters in Vrydagaand is werklike mense wie se lewens sy net so ‘n bietjie ingekleur het. Ek dink ek sal daarvan hou om elke Vrydagaand so ‘n afspraak te hê soos Mr Saker en die Switserse Elke – en néé, soos Nannette sê: hulle is te oud vir súlke dinge!

Laaste maar nie die minste nie, is die verhaal van Elsa Winckler, Melinda se mooi rok. Soos altyd is Elsa se verhaal vir my WOW! Ek hou veral van die feit dat die heldin nie ‘n dametjie is nie, maar ‘n regte rabbedoe. Ek wens ook regtig dat alle mense hulle deel kon ontmoet en net wéét: hy/sy is my ander helfte. 

Elsa is ook die samesteller van hierdie bundel en ek dink daar is hopeloos te min kortverhaal-bundels in omloop. Dit is ideaal vir dié wie graag wil lees, maar nie noodwendig elke aand lees nie en dus nooit genoeg tyd het om ‘n volle romanse klaar te lees nie. Uitgewers behoort regtig daarna te kyk om meer kortverhaalbundels te publiseer, veral ook omdat baie tydskrifte gesneuwel het as gevolg van Covid en daar dus minder platforms is waar beginners hulle kortverhale gepubliseer kan kry.

In ‘n neutedop, KOOP VRYDAGAAND en geniet elke oomblik van leesgenot! Kontak jou naaste boekwinkel en indien hulle dit nie op die rak het nie, vra hulle om dit vir jou te bestel.

UITGEWER: Protea Boekhuis ISBN: 978-1-4853-1358-8 (gedrukte boek) ISBN: 978-1-4853-1359-5 (e-boek)

The post Boeke-klets: Vrydagaand appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

Karakters

René onthou hoe iemand by ‘n vorige geleentheid vir Sidney gevra het om ‘n boek te teken  … nie as Sidney nie, maar as Solly. Hoekom sou Solly so ‘n indruk op ‘n leser gemaak het?

Sidney vertel waar kom Solly vandaan … soos hy sê niemand vra die vraag direk nie: Hoe durf jy as ‘n witman ‘n swart hoofkarakter kies?

Toe hy besluit het om krimis te skryf het hy ingeskryf vir ‘n kursus in speurwerk. Een van die dinge wat hy aangeraai is om te doen was om vriende te maak met regte polisiemanne. En dis presies wat hy toe gaan doen het. Vier was manlik en een vroulik. Drie was swart, een Indies en een wit. Op daardie stadium het hy nie geweet hoe lyk sy speurder nie. Gaan dit ‘n hy of ‘n sy wees? Gaan hy ‘n dwelmprobleem hê? Gaan hy ‘n drankprobleem hê? Gaan hy baie vloek? Daardie cliché – daar is altyd iets fout met die blêrrie polisieman. Sidney skryf baie op intuisie – hy doen navorsing en los dit dan dat dit in sy onderbewussyn amper soos ‘n maalkolk aangaan.  En dan eendag sal ‘n karakter na vore tree uit die waas uit en sê maar hier’s ek nou. Dit gebeur altyd so met sy goeie karakters … en Solly was so een.

Wat het Solly gemaak wie hy is?  Hy wou hê Solly moes normaal wees, mense moes van hom hou. As daar ‘n polisievan by jou verby ry met ‘n swart polisieman in en jy het Sidney se boeke gelees, moet jy kan dink: Hel, daai kan netsowel Solly wees. Hy moes werklik wees. Geloofwaardig wees. Waarom is hy swart? Want die realiteit is dat daar vandag minimaal wit, jong speurders is. Dis die realiteit van ons land en hy wou hê sy boeke moes die realiteit weerspieël.

Hoe is die res van Solly aanmekaar gesit?  Hy het by die polisiemanne gaan kuier aan huis. Hy wou weet wat sit tussen hom en die polisieman. En wat hy kan sê is: slegs ‘n blou uniform en Baretta 9mm. Dis die enigste verskil tussen ons wat hier sit en polisiemanne. Wanneer hulle huis toe gaan is hulle ma’s, hulle is pa’s. Hulle het dieselfde probleme as ons (ek en jy). Ons verwag net hulle moet hierdie super helde wees as hulle in die oggend in hulle Nissan NP200 klim wat tien teen een nuwe bande kort. Solly se menslikheid is wat mense na sy karakter aantrek.

René se terugvoer oor Solly is dat hy empatie wek. Hy dra so swaar aan alles wat hy ervaar, maar tog moet hy ook mense help. 

Sidney het baie respek vir polisiemanne. Ons is gatvol van misdaad en ons is moeg van korrupsie en hoe strukture en dinge uit mekaar uit val, maar soms kyk ons nie verby die fasade om die mens agter die polisieman raak te sien nie. Daar is darem nog polisiemanne en -vroue is vir wie dit ‘n roeping is om in die polisie te wees.

René wil net graag vir Solly kos maak. Sy kry hom so jammer – as hy darem nog ‘n pie moet eet.

Hoekom is krimi-boeke so gewild?  As jy gaan kyk na die top verkopers op bv Amazon: is dit gewoonlik misdaadboeke of romanses. Hoekom? Want mense wil óf verlief wees óf hulle wil lees oor moord en doodslag. Hoekom? Sidney dink mense wil veilig voel. En dankbaar dat daardie dinge nie met hulle gebeur nie.

Dit dan oor karakters … volgende keer bietjie meer oor Sidney se kom vandaan

Website: Sidney Gilroy

The post Boeke klets saam met Sidney Gilroy appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

In elk geval, ek het die heerlikste, rustigste naweek aan die Weskus deurgebring by Afsaal Cottage, net langs die Afsaal Padstal in Trekoskraal. Die eerste ding wat my tref toe ek Vrydagaand daar stop was die ongelooflike stilte en spontaan sê ek dankie aan my Skepper vir die voorreg en dat Hy presies voorsien het wat ek nodig gehad het: algehele stilte … daar waar jy die stilte agter die stilte hoor.

Ek het eerstens my hart verloor op die vlakte wat wyd strek. Dis mos my tipe plek en ek besef weereens wat ‘n onreg my ouers my aangedoen het om my op 11-jarige ouderdom uit die Weskus na die Stad te verplant. Per se is ek seker nie noodwendig sielsongelukkig in die Stad nie, maar ek is baie beslis op my sielsgelukkigste wanneer ek my êrens aan die Weskus bevind.

Ek neem my intrek in die kothuis en neem natuurlik eers ‘n video wat ek wyd en syd met my pêlle deel sodat hulle kan sien hoe bevoorreg ek is. Toe ek my motor aflaai, besef ek weereens … ek het nog baie om te leer van ekonomies inpak vir ‘n naweek. Ek is mos ‘n vir-in-geval-pakker … alles wat ek dalk dink ek moontlik gaan nodig hê of voor lus raak word ingepak. Dis nou boeke, boeke, boeke, craft, skriffel goed, laptop, musiek, ens. Anyway, dié skriffel is nie oor my nie, maar oor ‘n ongelooflike plekkie waar ek lekker kon afskakel en rus kry. (Dis iets wat ek elke twee tt drie maande doen … soek rus vir my siel en om my battery te herlaai êrens aan die Weskus.)

Die kamer is beautiful en ek voel sommer dadelik of die matras darem lekker is. Dis een van daardie sagte matrasse en ek voel behoorlik of ek daarin wegsink. Heerlik. Die kothuis is toegerus met twee badkamers.  Ja, twee … een met ‘n stort en die ander een met ‘n heerlike wegsink bad. Raai net watter badkamer het ek gekies?

Daar is twee braai plekke: een binne en een buite. Ek sien nou wraggies nie dat ek vir my alleen gaan vuur aansteek en braai nie. Just too much effort.  En wat ‘n ongelooflike treat was dit nie om genoeg hout, blits en selfs vuurhoutjies daar te vind nie.  Vir ‘n nie-roker is dit natuurlik een van die bedagsaamste dinge wat ek al ooit by ‘n oornag plekkie aangetref het … vuurhoutjies! Ek het wel die Sondag besluit dat een van die braaiplekke ingewy moet word en ek nooi toe ‘n vriend oor om te kom braai en dit het my laaste kuierdag bietjie langer uitgerek.  Nou kyk, as ‘n buddy kan hoender braai, kan hy maar braai, want dis nie enige iemand wat hoender ordentlik kan braai nie. Dit was yummy!

Die volgende heerlike bederf wag vir my in die yskas:  heerlike vars plaasmelk en kaas wat die gasvrou, Alta Nel, self maak. Te heerlik! Nota aan self:  probeer net volgende keer seker maak jy weet hoe werk die gasstoof.

Lees gerus meer in Andrew Newby se artikel: The West Coast Cheese Renaissance

Aangesien ek 95% van die naweek op my eie was, het ek sommer net lekker maklike kos saamgeneem soos slaaigoed … min moeite veral as mens net vir een persoon kos maak.  Dit was ‘n fees om die mooi eetgerei te gebruik. Die mooiste handgeverfde borde, bakkies en bekers.

Sal ek Afsaal Cottage aanbeveel?  Ja, ja en nogmaals ja!

Het jy ‘n 4×4 nodig? Nee, maar my arme Scarlet-karretjie het nie geweet wat haar getref het op daardie harde sinkplaat pad nie.

Wat is daar om te doen? Net mooi niks anders as stap, rustig wees en kwaliteit-tyd met jouself of jou partner. Of as jy mense ken wat naby is, nooi hulle wanneer jy nie meer lus is vir alleen wees nie. En natuurlik het Paternoster so uitgebrei dat daar ook heelwat plekkies is om te besoek soos verskeie restaurante en natuurlik At se Gallery.

Kan jy alleen gaan? Ja, maar sorg dat jy ten minste ‘n boek of twee het, en dalk ‘n bietjie musiek. En dalk ‘n craft projekkie as jy ‘n kreatiewe siel is.

Is dit die ideale romantiese wegbreek plekkie? Ja, maak net seker jy is nog verlief op jou partner anders kan die naweek ‘n anti-klimaks wees, want daar is nie eintlik weg hol plek nie.

Is Afsaal Cottage beskostigbaar? Ja, baie. Hulle tarief is al vir ‘n hele paar jaar dieselfde. Dit is ‘n 4-slaapplek selfsorg eenheid tussen Vredenburg en Paternoster.

Skakel gerus 022 715 3096 of stuur ‘n e-pos na afsaalpadstal@gmail.com om jou plek te bespreek. Jy sal besilis nie spyt wees nie.

The post Afsaal Kothuis, Trekoskraal appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

Op Saterdag, 20 Maart 2021, het ek die voorreg gehad om te gaan inloer by Koekeloer & Koekemoer op Aurora tydens die bekendstelling van ‘n nuwe staproete wat deel vorm van die Cape Camino.

Dis ‘n spik-splinternuwe koffiewinkel – Afrikaans met ‘n tikkie Franse flair. Die decòr is iets anders en ek is mal daaroor. Die eetgoed … wel, dis moeilik om in Afrikaans te sê, maar dit was to die for.

Wie is agter Koekeloer? Die pragtige, Ançoisè Horner … en sy nooi jou hartlik uit na:

“Koekeloer & Koffiemoer ons pragtige koffieshop, met ‘n tikkie Franse flair word amptelik 7 April 2021 om 10h00 geopen deur Minister Anroux Marais van die Wes Kaap. Aurora gaan nooit weer dieselfde wees nie. In die middel tussen Velddrif en Piketberg is ons juweel koffiewinkeltjie geleë. Kom koekeloer gerus en geniet ‘n glasie sjampanje met ons opening by 10 Kerkstraat, Aurora , 7325”

Koffie word bedien in ‘n een-koppie-plunger en die eetgoed gaan jy nie sommer maklik op ‘n ander plek kry nie. Dis nou werklik pikant!

Die mees dekadente eetgoed was op die tafel … Picasso Fudge, Wortelkoek, Chocolate Brownies, Secret hearts (sjokolade koek met fugde binne), Lizzy’s Sjokolade melktert, Suurlemoen kaaskoek met lemoenkoek met ‘n maaskaas en kondensmelk bo oor.

DEKADENTE SOET EETGOED … to die for

The post Koekeloer & Koffiemoer – Aurora, Weskus appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

Diepe waters – ʼn outobiografie deur Pierre Fourie

Dit was ʼn antiklimaks toe ek om blaai en sien daar is net ʼn klein stukkie op die volgende bladsy getik en dat die opskrif op die ander bladsy Slotwoord lees.

Dit is nie ʼn outobiografie soos ons dit gewoond is nie … dis nie heeltemal kronologies nie, maar mens kan die verloop van Pierre se lewe tog goed volg. Sou jy egter later wil teruggaan om iets spesifieks te soek, kan jy maklik in die Inhoudsopgawe die hoofstuk gaan opsoek wat handel oor depressie, rou, vergifnis en so meer.

Die boek is in ʼn maklike trant geskryf, omdat ek Pierre ‘ken’ hoor ek sy stem terwyl ek lees. Hoekom ‘ken’? Want wie van ons ken werklik almal wat ons ken se diepste alles? Wat ek ook van hou is dat hy aan die einde van die meeste hoofstukke sy oplossing aan die hand van vrae deel, bv Hoe het ek depressie ervaar? Of Hoe het ek uit depressie gekom? Op meer as een plek sê hy duidelik dat wat hy skryf uit sy eie oogpunt en ervaring is.

Omdat ek deur die jare as vryskut by uitgewers gewerk het, is ek ‘n baie kritiese leser en aan hierdie boek sou ek beslis niks verander het nie. Ek wag vir jou volgende boek,  Pierre.

Dink ek jy behoort die boek te koop? Ja!!

Dink ek jy behoort die boek te lees? Ja!!

As jy daarvoor geld uitgehaal en betaal het, asseblief … doen jouself die guns van jou lewe en lees dit! Pierre se verhaal is eie aan hom. Dis nie noodwendig presies soos jou storie nie, maar baie mense sal met iets in sy verhaal kan identifiseer. Ek weet ek het op meer as een gedeelte, maar veral oor die deel waar sy ma oorlede is. Ek was in sy skoene met daai een.

Koop vir jou een en geniet hom! Myne is al klaar deurgelees, maar dis ʼn boek wat ek weer en weer sal kan lees.

Kliek hier vir meer inligting: https://www.audienceofonemedia.co.za/pierre-fourie

Of bestel jou kopie direk by Pierre: +27 76 309 2174

The post Diepe waters – resensie appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

Have you ever heard of junk yard gardens? Did you know there is a whole category for that on Pinterest? Have you ever seen one?

I had the privilege of seeing one this past weekend when I visited Kobus and Marinda at their idyllic country home. It inspired me so much that I am going to make a small junk yard garden in an area of my yard where nothing wants to grow. Or maybe it is just that I can’t really plant anything!

I just showed some photos at work and said that I want to visit a junk yard and see what I can find there and mentioned that I am looking for a wheelbarrow. The very same day unusable stuff from work was on its way to the nearest junk yard and two (yes two!!!) wheelbarrows found a new home. Like Marinda said, once you get an idea of what you want to do, (un)usable things just falls into your lap. Ánd I got an old telephone too! I can’t wait to start my junk yard garden.

Now all I need to do is find a way to make my wheelbarrows look pretty and find the right plants for it.

Here are some great photos of Kobus and Marinda’s inspiring, gorgeous junk yard garden. Hope you enjoy it as much as I enjoyed it.

Isn’t this just absolutely gorgeous!!!

The post Junk yard garden appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

So ‘n week of wat gelede sien ek op Facebook dat Ilza Roggeband besig is om ‘n Afrikaanse sepie uit die 90’s – Sonkring – te kyk. Ek soek en ek vind dit en ‘n hele paar ander Afrikaanse flieks en sepies. 

Vir ‘n hele week lank kyk ek elke aand ‘n paar episodes en dit tref my: as jy iemand wou bel het jy ‘n keuse gehad om die persoon by die werk of huis te bel, en miskien dalk ook by sy of haar ouerhuis. As daar nie antwoord was nie, moes jy eenvoudig bel tot jy antwoord kry. Soms moes jy ‘n boodskap los … wat daardie persoon eers sou kry wanneer hy of sy die persoon sien by wie die boodskap gelos is. Dis ‘n vreemde konsep vandag met die dat almal op selfone beskikbaar is. Ons jeug sou dit beslis nie oorleef het nie.

Die ander baie opvallende ding van die flieks en sepies van so 30 jaar gelede is die goeie taalgebruik. Jy hoor woorde wat daardie tyd gereeld in alledaagse gesprekke gebruik is, maar vandag sal die jongmense [dalk] ‘n woordeboek gaan uitpluk om die betekenis na te slaan.  Dis net dié wat nuuskierig genoeg sou wees om wel hulle kennis te verbreed.

Die meeste mense het met publieke vervoer werk toe gegaan, want dit was nie bekostigbaar om met jou motor werk toe te ry nie – al het brandstof toe seker rondom ‘n rand per liter gekos. Those were the days!!!

Ek onthou toe ek my eerste motortjie gekoop het in 1995, was brandstof R1.64 per liter! Dit het my R82 gekos om my rooi Golfie se tenk vol te maak. 😉 Nou kan ek nie eens 50km ry met R82 se brandstof nie.

Ek het Sonkring weer baie geniet. Nou gaan ek nog ou Afrikaanse flieks en sepies soek om weer te kyk.  Dis dalk nie so ‘n goeie idee nie … ek het baie ander dinge om te doen: agterstallige lees- en skryfwerk!!!

MAAR – Waarna sou jy graag weer wou kyk?

The post Sonkring – sepie uit die 90’s appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

Soos al Susan se boeke skryf sy onderhoudend en só dat jy nie die boek kan of wil neersit nie.  Jy moet net aanhou lees. Die tema is so oud soos die berge … ’n vrou in haar liefde verraai, maar met ’n twist.  Sy doen selfondersoek; soek soos alle vroue die foute by haarself. Die karakter van die man is so far fetched dat mens wonder kan iemand werklik só ’n onderduimse karakter uitdink? Die teenvraag is scary verby:  Bestaan daar dalk werklik sulke mense soos hy?

Maar ek wil nie te veel weggee nie … dis ’n móét-lees boek! Susan Coetzer op haar beste.

The post Selma en Louise appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.