Ons het ‘n hiking trip gereël omdat ons Julie die Vis gaan stap. Die een klomp het Vrydagaand op die plaas in ‘n ou bus gaan slaap (base camp) en 3 van ons het Saterdagoggend baie opgewonde om 6h00 vertrek om by hulle aan te sluit. Foto’s is geneem van ons 13 wat gaan hike. Ons het goed begin, maar toe raak dit bebos. Daar is orals land marks wat ons moet volg . Ons is oppad na ‘n grot toe waar ons gaan oorslaap en dit is so 7km. Ek vra toe wat doen ons dan vir die res van die dag in die berg?

READ MORE Silwerfontein Hiking Trail

Hiermee dus die res van die dag …

Wel, ons het begin berg en kranse klim. Muriel herstel van ‘n enkel operasie.  René het hoogte vrees en ‘n hart kondisie. Ek deel later pilletjies uit, want almal is in ‘n toestand. Teen 12h00 het ons nog net 2.5 km gedoen en ons klim en klouter net al hoër. Selfs ek wil nie eens teen die nou randjies af kyk nie.

Toe begin die wind waai wat voel soos 500km ‘n uur. Jy gryp aan takke en bosse om nie af gewaai te word. Nou en dan gil iemand. Nêrens is daar ‘n plat stuk waar ons kan sit en rus om te eet nie. Ons het een maal almal teen ‘n skuinste gesit en eet toe energy bars.

Toe besluit die gesoute hikers ons is te stadig en loop vir ons weg. Die een couple het soms op seker punte vir ons gewag om te kyk of ons vyf stadiges okay is en dan is hulle weer vort. 15h00 kom ons by ‘n spot waar ons nie ‘n idee het waarheen nie en die wind slinger ons rond.

Toe bel Angelo die resque om ‘n helikopter te stuur, maar die wind was te erg en hy kan nêrens land nie. Hulle wil toe ‘n 4×4 stuur, maar hulle kan nie daar ry nie. Toe sê hulle ons moet aansukkel grot toe – die grot wat ons nie kry nie. Na ‘n paar oproepe na die ander klomp kry ons teen omtrent 18h00 die grot.

Raai wie kom ontmoet ons daar?! Die resque team het besluit hulle kom kyk of ons okay is. Hulle het van waar hulle parkeer het 40 min geklim. Ons sê toe ons gaan saam met hulle terug. Ons moes gou maak, want die son begin sak. Ons het 1 ½ uur lank afgeklim met ongelooflike support en liefde van die resque team. Dit was 2 uur se ry terug na die base camp waar ons karre is. Elke spier is seer en ek is uit mekaar gekrap.

Needless to say – NOOIT OOIT WEER NIE. Ek het Julie se Vis stap gekanselleer!

NABETRAGTING – Vir baie van ons groep was die stap ‘n eerste ervaring en dit het die meeste van ons afgesit om weer te gaan stap. Die stap word geadverteer, maar daar is geen verdere leiding gegee oor die roete en wat ons alles benodig nie. Al wat voor die stap vir ons gesê was is dat die takke ons gaan krap. Die ervare stappers het ook die res van ons agtergelaat en ek persoonlik dink dit was uiters onverantwoordelik hanteer.

Dit lyk na ‘n lieflike staproete, maar soos wat ons gesukkel het was dit glad nie genotvol vir ons nie en ons het niks van die mooi scenery gesien nie.

The post Silwerfontein staproete – ja of nee? appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

“Let go of people who aren’t ready to love you yet.

This is the hardest thing you’ll have to do in your life and it will also be the most important thing.

Stop giving your love to those who aren’t ready to love or appreciate you yet.

Stop conversations with people who don’t want to change.

Stop showing up for and showing care for people who are indifferent to your presence, who display temperamental emotions, who show disrespect or block you out and keep you at bay, despite your best efforts.

I know your instincts attempt everything to win the good mercy of those around you, but it’s also this impulse that will steal your time, energy and mental, physical and spiritual health.

When you start being yourself in your life—completely, with joy, interest and commitment—not everyone will be ready to find you in this place of pure sincerity.

That doesn’t mean that you have to change who you are; or play yourself down to suit the judgements projected onto you by those who do not care. It just means you have to stop bothering with people who don’t want to love you yet.

The truth is that you’re not for everyone.

And that not everyone is for you.

The most valuable and most important thing you have in your life is your energy.

When you realize this, you start to understand why you become impatient with people who don’t suit you, and in activities, places, situations which don’t suit you.

You’re starting to realize that the most important thing you can do for your life, for yourself and for everyone you know, is to protect your energy stronger than anything.

Turn your life into a safe sanctuary where only people who are truly compatible with you are allowed.

It’s not your job to exist for people and give them your life, little by little, moment after moment.

Decide you deserve only true and equitable friendship.

Then take a moment to notice how things are beginning to change.”

The post Let go … appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

Dankbaar vir…

Ek is baie lief vir diere. Inteendeel, soms spot ek dat ek liewer is vir diere as vir mense.

Ek is dankbaar vir die voorreg om diere te kan hê. Om lief te kan wees vir iets anders as myself, my familie, vriende.

Diere (en die natuur) maak iets wakker in my en laat my lig voel. Dit laat my van binne na buite glimlag. Wanneer ek in die middae by die huis kom na werk, blaf my Yorkie vreeslik. Dis nie ‘n aggresiewe blaf nie maar eerder ‘n verwelkomende blaf. ‘n Happy blaf wat sê ek is so bly jy is terug by die huis. Ek het jou gemis. ‘n Blaf vol liefde wat stert swaaiend voor die ingang vir jou wag. Wat altyd luister, jou onvoorwaardelik liefhet, jou aanvaar vir wie en wat jy is en wat nooit vir jou kwaad bly nie.

So ja, ek is dankbaar vir diere en vir die gevoel van happiness wat hul in my wakker maak.

The post Dag 74 – 125 dae van dankbaarheid appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

Dankbaarheid – dit bly ‘n woord gevul met soveel diepte. ‘n Woord wat nie ligtelik opgeneem moet word nie. ‘n Woord wat maklik gesê word, maar soms min oor gedink word.

Soms wanneer ek wakker word is ek soooo moeg dat ek my kop net onder die komberse wil indruk… En dan wil ek net wees… En dan onthou ek: ek het ‘n bed om in te slaap en ‘n werk waarnatoe ek kan gaan. En dan is ek dankbaar. Ek is bevoorreg om te kan werk. Ek is bevoorreg om ‘n salaris te kan verdien. Ek is bevoorreg om my skuld elke maand te kan betaal en te kan kos koop terwyl ander nie kan nie…

Dankie… Ons sê so maklik dankie. Maar is dit iets wat ons net sê, iets wat net outomaties uitkom sonder dat ons waarde heg aan wat ons sê. Weet ons ooit waarvoor ons dankie sê? Of hoekom?

Ek is dankbaar. Vir werk. Vir ‘n salaris. Dat ek lewe.
Dankie.

The post Dag 72 – 125 dae van dankbaarheid appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

Soms is daar net nie veel meer wat mens kan sê as dit nie: Ek is dankbaar die week is verby! Dankie tog vir Vrydagaande waar jy die soet en sout sweet van die week met seep van jou kan afwas en net jou voete kan lig en rustig raak. Dankie vir bietjie later lê en net jouself wees. Dankie vir jou maatjies wat jou ondersteun en deur die week gedra het. Net ‘n diep sug van verligting. Dankie. Net dit.
Die einde.

The post Dag 46 – 125 dae van dankbaarheid appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

La di da!

Vanoggend sing ek, my hart jubel en juig. Al slaap ek eintlik nog, ek sal my hart oortuig dat ek dankbaar is!

My oë is nog toe, die seisoen wat verander kan ek in my liggaam voel. Elkeen in my huis se slaap patrone verander sommer saam met die seisoen!

Ek dink my voëltjies in Goodwood is gebreek … hul begin dan al drie uur in die oggend te sing!?
Nee, laat hul vir my ‘n voorbeeld wees! Daars altyd iets om oor dankbaar te wees.

Dis net die Here wat ons tyd bepaal, Hy maak ons wakker elke oggend. ‘n Splinternuwe dag vol van nuwe hoop en genade van Hom.

Vandag is ek dankbaar vir oggend vars sonstrale. En die lied in my hart. Ek’s dankbaar vir die wysheid wat die Here my gee opnuut elke dag.

The post Dag 30 – 125 dae van dankbaarheid appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

Gemeenskap van gelowiges … Samesyn van vriende …

Gister was weer sulke tyd. Vanwee die gewraakte C-woord kan daar nie naweek retreats gedoen word nie. Maar niks verhoed ‘n klomp vroue om bymekaar te kom nie.

Dis ‘n dag retreat! Die dinge word vinnig gereël en Saterdag oggend vroeg ry ons deur Stellenbosch toe. Ek en ‘n pel. My ander pellie kry ons daar. Die weer is heerlik en die son skyn. Toe ons by Simonsberg aankom kan ek nie gou genoeg uit die kar klim om te begin groet nie. Soveel dames wat ek lanklaas gesien het. Soveel praat om in te haal.

Daar is ‘n buzz tussen die girls en in die lug. Jy word verwelkom soos ‘n ou geliefde, jy voel tuis en jy voel veilig. Tevrede en gelukkig. Ek sien en voel die abundance en liefde tussen almal.

The post Dag 29 – 125 dae van dankbaarheid appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

Ah. Vandag is ek dankbaar vir my werk. Ek het hier in die middel van die hard lockdown besluit om my eie besigheid te laat registreer. 
Eerstens, is ek dankbaar vir my Pa wat jare gelede ’n beslotekorporasie vir my eenkant gehou het, sodat ek iets daarmee kon doen as ek sou wou. Mens kry mos nie meer BK’s nie, tensy jy een besit van way back. Vir regsdoeleindes, is ’n BK ’n heerlike ding om te hê. 
Wat ek doen vir ’n lewe is complicated en ek gaan jou verveel as ek nou daaroor moet skryf, maar ek doen dit al amper 10 jaar vir my ouers se besigheid. Ek het net gevoel die tyd is nou reg om hierdie ding voluit te vat. Lockdown het my oorgenoeg tyd gegee om die ding heeltemal aanmekaar te slaan op die regte manier. En daar gebeur dit. Die besigheid kry kliënte. Die werk begin in stroom. 
Ek is so dankbaar dat ek van die huis kan werk en steeds alles kan doen vir my dogtertjie. Om vir jouself te werk beteken dat jy baie selfdissipline moet hê, want dis maklik om dinge vir ’n ander dag te los. Ek is dankbaar vir die toegewydheid wat iewers in my ingeprent is as kind. Ek is verskriklik dankbaar vir Heini wat die website ontwerp en verfyn het en die besigheid super proffesioneel laat lyk. Ook is ek dankbaar dat hy my elke dag met alles uithelp. Ek is dankbaar vir elke persoon wat die besigheid help bemark het, want word of mouth is maar die beste manier. 
Ek is eintlik net só dankbaar dat ek ’n werk het! Iets wat ek baie lank begeer het, waarvan ek ontneem was, maar nou die geleentheid het om volstoom ’n sukses van my lewe te maak en daardie voorbeeld vir my dogtertjie te stel … net soos my ouers dit vir my gedoen het. 

The post Dag 28 – 125 dae van dankbaarheid appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

Ek is ewig dankbaar vir julle vroue, sussies in Jesus, hartsvriendinne, geesgenote in Christus, omgee vriendinne, met wie ek my kan vereenselwig, mee kan identitifiseer, en wie met my kan identitifiseer.

Gister was daar onverwags ‘n plekkie vir my by ‘n dag retreat, en dadelik het my suster my gekontak: kom saam.  ‘n Vriendin het beaam, vergeet van alles, kom net, nog ‘n vriendin het gepor: ons hou plek vir jou. En alhoewel ek uiteindelik op die teendeel besluit het, is daar ‘n warmte in my hart vanaand. Dankie Jesus vir vriendinne, bloedsusters, sussies in Jesus, geesgenote wat my wil deel maak van iets groters as onsself. Nog meer, wat my daar wil hê, en my laat voel ek is nie ‘n niks en ‘n niemand nie. My hart klop met ‘n diepe dankbaarheid dat ons hier  is om mekaar te dra, te ondersteun, te boost, en om te gee. En dankbaar dat ek deel daarvan kan wees!

The post Dag 27 – 125 dae van dankbaarheid appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

Ek share hierdie vandag in Bennie (dis soos ek hom leer ken het) se eie woorde, want dis wat uit sy ♡ uit kom. Geen korreksies, niks, want dit gaan die hart van wat hy sê verander. Trots op die jongman wat sê wat hy wil wanneer nodig.

‘it takes a village to raise a child’

hierdie tattoo is my ‘homage’ aan julle. die mense wie gehelp het as ek val,maar die ekstra myl geloop het, my geleer het hoe om self op te staan en af te stof. om ‘n man te wees is meer a geslagsdele en ‘n harde houding. dis respek vir jouself, sodat jy respek het vir ander. om sterk genoeg te wees om hulp te vra wanneer jy swak is. dat jy nooit jou geluk op ander se ongeluk moet bou nie.

ek is nog nie oud -met al die wysheid en kennis wat ek wil hê nie -maar die bietjie wat ek reeds my hande op kon kry is goud. as mens dankie sê voel dit nie naby genoeg nie, die tattoo is nie ‘n dankie nie, dis ‘n belofte. ek belowe ek gaan nog baie foute maak en vir raad kom vra, dat ek miskien nie van die raad sal hou nie, maar altyd weet dit kom van ‘n plek van liefde. ek belowe om altyd my beste te probeer om die man te word op wie julle kan trots wees. ek belowe om nóóít te vergeet wat julle vir my beteken nie.

‘you’re the village that helped to raise this child.’

The post It takes a village to raise a child appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

Vandag is ek dankbaar vir my geloof. Ek sit nie elke Sondag voor in die kerk nie. Ek is nie iemand wat Jesus voor en agter nie, want ek het in ‘n gemeente grootgeword waar dáárdie mense die ergste mense was. Goeie voorbeeld: die oom wat voor Sondagskool voor in die kerk gestaan en vir ons gesing het “dit borrel in my, want ek is so bly…” het sy vrou mishandel en geslaan en sy het hom morsdood-vrek geskiet een Sondag voor kerk. Verstaan jy nou waar ek vandaan kom? Dit het duidelik in haar ook geborrel. Nes ek baie dae borrel. Soos Mentos in ‘n bottel Coke.
Anyway. Ek staan steeds sterk in my geloof, op ‘n manier baie anders as baie mense (en ook ‘n groot gedeelte van my familie) tot baie mense se frustrasie. Dit pla my nie meer nie. Lankal nie.
Ek is dankbaar vir die verhouding wat ek en my Here het, want baie dae bid ek hardop: “Here, U ken my. U het my geskape. Gee my asseblief vandag geduld en nie krag nie, anders maak ek iemand dood”. Not for real okay. My Here ken my en my Here het ook baie beslis ‘n sin vir humor, anders was ek nie wie ek vandag is nie.

The post Dag 23 – 125 dae van dankbaarheid appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

Op die 16de September sit en heeldag angstig en wag vir my doktersafspraak. Man, jy kon met my toor. Ek was bitter nervous. 

Ek scroll vir die 300ste keer deur Facebook en Instagram en woeps, lui my foon. “Carley”. Carley? Hoekom bel sy my? Ons het jare laas gesels en mekaar nog meer jare laas gesien. Carley is ’n goeie skoolvriendin van my. Na skool het ons baie dae en aande gekuier en feitlik alles saam gedoen. Nadat ek Kaap toe getrek het, het ons effe kontak verloor. Mens beweeg mos in verskillende fases van ’n mens se lewe en ja, life happens. Ek het ’n mamma van’ n dogtertjie geword en sy die mamma van twee pugs. Haar eie ma is ook intussen oorlede en die lewe het draaie met beide van ons gestap. Feit bly staan, Carley was nog altyd ’n goeie vriendin van my en sou altyd wees al gesels ons nie elke dag nie. 

Hoekom bel sy my? Net omdat sy al die vorige naweek aan my begin dink het en toe nou nie vir my uit haar gedagtes kon kry nie en my eenvoudig móés bel. Wow. Op daardie oomblik was dit vir my só lekker en ek het so dankbaar gevoel, want ek het daardie oproep van my ou tjomma eintlik nodig gehad. Sy het nie eers ’n idee wat my oorgekom het nie, maar sy het dit in haar gevoel om my te bel en dit het my hart warm laat voel.

My kringetjie is klein. My vriendelikheid is spotgoedkoop, maar my vriendskap peperduur. Dankie, Carley, dat jy my op daardie spesifieke oomblik van daardie spesifiek dag gebel het. I needed to hear your voice. Ek is dankbaar vir elke liewe een van my vriendinne, want ek weet al gesels ons vir jare nie, we will pick up right where we left off. Ultimately is dit wat vriendskap mos nou moet wees, of hoe? 

The post Dag 19 – 125 dae van dankbaarheid appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

So sit ek ’n paar dae gelede en werk by die eetkamertafel en ek hoor hoe ’n voëltjie te kere gaan buite. Hy klink vicious en ek kan hoor iemand is kwaad. Corné kom in die sitkamer in en sê dit lyk amper asof Mienkie, ons Yorkie, ’n voël gevang het. En ek gaan loer buite en voel hoe iets bo my verbyvlieg. Voel soos ‘n boeing 747 wat op my neerdaal en dit fletter heen en weer en dit raas. En op die grond naby die swembad sien ek die klein voeltjie. Lankal nie meer baba nie, maar nog ver van uitgegroei. Ek raai die kleinding het uit die boom geval na ’n vliegles en so het Yorkie se jagter instink oorgeneem en die aanval geloods.

Terwyl ons nou vir kleinding probeer red, vlieg moeder owerste oor ons koppe en deel bevele uit en raas met ons; bekommerd oor haar kleinding.

Die uiteinde was tog dat die kleinding gered en met moeder herenig is. Dit als terwyl ons Yorkie verwoed rondhardloop, op en af en probeer uitkom om die jagtog af te handel en sy prooi te vang …

Dit het my nogal laat dink. So dikwels fletter ons rond, val ons rond en word ons verblind deur die dinge en gebeure van die wêreld. Ons val uit die nes en neem die verkeerde afdraai pad, en terwyl ons dit doen, los ons Pappa God ons nooit nie. Hy raas, hy huil, hy stuur mense op ons pad om ons op die regte pad te lei en Hy waak oor ons die hele tyd. En dit doen Hy terwyl die duiwel op en af hop en soos ‘n scavenger rondsnuffel en wag om sy aanval te loods.

Maar ons Pappa God is groter as hy. Hy beskerm ons en neem ons onder Sy vlerk en nooit maar nooit los Hy ons nie. Ten spyte van als is ons nooit alleen nie. Selfs in ons donkerste oomblikke is Hy daar. En daarvoor is ek vandag dankbaar …

The post Dag 18 – 125 dae van dankbaarheid appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

Ek is dankbaar. Ek is ʼn mens met baie foute, oneindig baie foute. Ek hier sit ek vandag deur die Here se genade. My dankbaarheid is teenoor Hom wat in beheer is van alles.

Ek is ʼn nietige stukkie stof op aarde in vergelyking met Sy grootheid. En tog het Hy my gespaar. Hy het die pyn die verlede vir my iets mooi kom maak. Hy het die dinge in die lewe wat ek nie gehad het nie, het Hy vir my dubbeld kom gee. Dit wat ek verloor het, het Hy dubbeld kom teruggee.

Ek het ʼn pragtige huis waarvoor ek baie, baie dankbaar is. Ek kan eet, ek kan vir my ʼn tjoklit gaan koop – net wat ek wil. Alles wat ek het is net genade. Hy seën my man se hande werk en Hy seën ons om ander te kan help. Dis vir my meer werd as al die goud in die wêreld – dis vir my lekker. Wat help dit jy het, maar jy help nie ander nie? Dis lekker vir my om ander te help, om ʼn deel van dit wat die Here ons mee bless terug te gee vir ander mense.

Dit is my grootste gedeelte van dankbaarheid, alhoewel ek elke dag loop ek dink ek verdien nie die Here se genade en liefde nie. Tog gee Hy vir my genade – soos daardie ou kredietkaart advertensie: It’s priceless. Die Here se genade is vir my priceless!

The post Dag 17 – 125 dae van dankbaarheid appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

Weet jy wat is dankbaar? The real deal, diep dankbaar? Vandag ervaar ek dit in soveel oorvloed dat ek eintlik voel asof ek afblaas. Asof die berg wat op my skouers was, weg is. So dankbaar is ek, dat ek eintlik net wil tjank.

Na my diagnose met my long storie vroeër hierdie jaar, was ek baie ontsteld. Ek was bang en ek was so siek soos ’n hond. Ek sal eendag nog die hele verhaal vertel. Die spesialis het aan my verduidelik dat ek op hectic medikasie sal moet gaan vir ten minste ses maande. Dit was my idee van die hel. Dit was amper erger as die siekte self.

Hier sit ek vandag, ses maande later. Die dokter het gemik dat ek 80% longfunksie sal hê. Dit sou die ultimate prys wees na behandeling, maar tot almal se verbasing het ek 117% longfunksie (longkapasiteit if you will)! Ek voel of ek die flippen Lotto gewen het! 

Ja, daar is permanente skade aan my longe en op die plate lyk dit freaky, maar ek is genees. Heeltemal. Totaal en al. My longe was in ’n oorlog, maar daar is nie ’n enkele verdere teken van die nare siekte self nie. 

Ek is dankbaar vir elke liewe persoon se ondersteuning, hulp en moed inpraat. As ek name moet begin noem, gaan hierdie skriffel lank raak. Bo alles, dankie liewe Heer vir U ongelooflike genade en helende hand en dat ek betyds gehelp kon word. Anders sou ek nie nou hier kon sit en tik nie, maar daisies gepush het. 

Dankie, dankie, dankie vir tweede kanse, liewe Vader en dat U vir my ’n fighting spirit gegee het. Dis die derde keer wat ek en die dood tango, maar ek oorwin elke keer. 

My work here, is clearly not done. 

The post Dag 15 – 125 dae van dankbaarheid appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

Die Bybel sê: “Wees in alle omstandighede dankbaar, want dit is wat God in Christus Jesus van ons verwag. (1 Tes 5:18)

Vandag is ek dankbaar vir dinge wat mens soms so vanselfsprekend aanneem, daardie dinge wat jou eers ontneem moet word voor jy regtig dit waardeer.
Ek is dankbaar vir elke nag van soete slaap, dat ek kan sien en hoor en ruik en proe. Dankbaar vir vier ledemate waarmee ek kan stap en werk, dankbaar vir 10 vingers – net een buite aksie laat jou onbeholpe!
Ek is dankbaar vir ’n huis, ’n motor en dat ek nie saans honger hoef te gaan slaap nie.
En, laaste maar nie die minste nie, is ek dankbaar vir vroue soos julle in my lewe wat my herinner wat dankbaarheid is!

The post Dag 13 – 125 dae van dankbaarheid appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

Ek is dankbaar vir Oom Piet se sonneblomme.

Oooooohhh ek kan die mooi aanskou sonder dat ek dit in stand hoef te hou.

Hul groei so mooi hoog, laat my dink aan Liewe Heksie se tuin.

Wanneer ek daarna kyk dan word ek rustig in my binneste! Die Liewe Heer se skepping laat mens se monde oophang!

Ek het nie groen vingers nie, kan amper nie eers ’n vet plantjie aan die lewe hou nie.

Ek is dankbaar vir mense wat blomme water sodat hul kan groei. Sommige mense soos my skoonpa kan klippe water gee dan groei dit ook.

So het ons elkeen sy of haar sterkpunte.

Ek is dankbaar vir Oom Piet se sonneblomme.

Ek is dankbaar vir ons reën.

Ek is dankbaar vir my skoonpa.

Ek is dankbaar vir stories van Liewe Heksie wat ek met my kinders kan deel.

The post Dag 12 – 125 dae van dankbaarheid appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

Vandag is ek dankbaar vir iemand se eerlikheid. Deesdae is die lewe vol weird en fake mense en soms weet ek nie meer wanneer iemand opreg is nie.

So, wat gebeur het is die volgende: ek het ’n haar afspraak gemaak…vir ’n perm. I kid you not, ek wil my hare laat perm. Lang storiekort, is dat ek vreeslike krul hare het wat net bos en deurmekaar lyk. Ek mik nou vir Hollywood krulle. Vroeg in Maart is ek gediagnoseer met ’n ernstige longinfeksie. Ses maande se behandeling sou op my wag.

Min het ek geweet hoe ernstig die behandeling my hare sou opneuk. Vanoggend kyk die stilis so na my kop en vra: “Op wat se medikasie is jy?” Sy het dit dadelik raakgesien en gesê dat enige chemiese behandeling my letterlik sonder ’n haar op my kop sou laat. Sy kon ’n vinnige R600 uit my gemaak het deur nie eerlik te wees nie.

Haar woorde slaan my toe tussen die oë, want dis presies die gedagte wat gisteraand deur my kop gemaal het: “Ek verloor eerder ‘n kliënt omdat ek eerlik is, as wat ek niks sê nie en dan in elk geval met ’n teleurgestelde kliënt sit wat nooit weer sal terug kom nie.”

Dis nou presies dit. I would rather be hated for my honesty, than to be loved for pretending to be someone that I am not.

Wees dankbaar vir die eerlike mense wat jy teëkom. Hulle is die real deal.

The post Dag 11 – 125 dae van dankbaarheid appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

Dis vandag vir my verskriklik erg om tussen mense te wees wat baie negatief is, elke dag van hulle lewe, wat nooit die positiewe kan raaksien nie. Ek kan getuig dat die Here vir my ʼn hart kom gee het wat 90% van die kere die glas half vol sien en nie half leeg nie. Ek probeer altyd die silwer rand om die donker wolk raak te sien. Dit help my ook om eerder vir die positiewe in mense te soek as om net die negatiewe raak te sien, want as jy foute gaan soek gaan jy hordes kry. As jy die mooi gaan soek en raaksien, smelt die mooi al die negatiewe weg.

Ek is dankbaar dat ek altyd positief kan en wil wees. Ek challenge jou om vandag positiwiteit te kies omdat jy kan!

The post Dag 10 – 125 dae van dankbaarheid appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.

Dankbaarheid is wanneer ek in die aand in die yskoue in my bed klim en happy voel omdat ek warm kry en warm kan slaap terwyl ek lê en luister na die reën druppels wat op die dak plons … En weet ek kan nie nat raak nie … En ek kan die natuur beleef met al sy dinge sonder dat die elemente my aan my lyf affekteer.

Dankbaarheid is wanneer ek opstaan en kan aantrek en werk toe kan gaan, wetende dat ek ʼn werk het terwyl ander struggle. Dankbaar om in ʼn kar te kan ry met vier wiele wat my geen probleme gee nie en my veilig by my kantoor bring.

Dankbaarheid is vir my baie dinge en gee gestalte aan baie gevoelens op verskillende tye, maar dis waarvoor ek dankbaar is vandag.

Maar dankbaarheid is niks as jy dit nie vorentoe betaal nie … Eish direk vertaal … Paying it forward, want uit dankbaarheid groei ʼn diens aan ander, ʼn natuurlike uitvloeisel van om uit ʼn plek van dankbaarheid iemand anders te help. Dit hoef nie geld te wees nie. Dit kan jou tyd, jou energie, selfs net jou oor wees. Om nie net te ontvang nie maar ook te gee. Dis ʼn genade en ʼn seën …

The post Dag 6 – 125 dae van dankbaarheid appeared first on Vat 'n blaaskans / Take a break.